| Full text |
145
kleine borrelende »gòllefies« die over mekaar rollen,... en opeens
komt d'r ’n beetje rust, en ’t water dat is zoo glad as ‘n spiegel …
en dan: wip! daar beginne de »gòllefies« weer te bòrrele.…
't Is mar ’n vergelijking, hoöor!
Met dat sympathieke geluid nu, trachtte-ie alle slijpers om ’m
heen te bekeeren. Hij wou ’t »se wel ìn-gìete« zoo nauw lag KENT
an ’t hart. Al ’n paar maanden had-ie zich ingespannen, en nog
steeds had-ie ze niet aan ’t verstand gebracht dat-ie »e-kind-fà..
n’tuurr« was en »centr’ saatsie’... pest-fà-de-arb... beweëgeng,
t Plies-fa” sellefstandigheiëid..” en dat »alle-soosj-dem’krate-bin’-
af- luezig’-baant-jagerrs«. Ze wouen maar niet »luestere na’ se be-
sielend woöord« en zelfs zn bloed-eigen kameraden waardeerden
zn verdienste niet.
En hij keerde zich in »sech-séllef« en ging somber-treurende
om...
Makkie van Embden nu, had ’m »in ’tsnotje« gekregen, en op
’n goeie dag nam íe ’m vrindschappelijk onder d'n arm en kraakte,
stem laag-ingehouden, als in ’n sterfhuis... »Hòòr nou ’s Barend,
k wou je ’s spcheke... heb je-n-’n oogenblik de tijd? Loop dan
MENE EM EEND DI
En nog ettelijke malen had Makkie gekraakt: »Hòòr nou ’s,
Barend...« en eindelijk was Barend Slof heelemaal omgedraaid.
Van toen af werd-ie: »o’ tuegd-sosjà-dékraat.« En z'n petje werd
vervangen door ’n dòppte.
Nou mot-je hooren!
’n Zondagavond liep-ie d'res te wandele aan ’t Scheld. ’n Paar
stoere zeebonken, fiksch en breed, waren ’m over de glibberige
keien voorbij-gezwierd, en hij mijmerde juist over »de schaâdel’…
werk-fà-de-al-ko-hol...« (Nooit dronk ie-zelf 'n druppel) toen ie
niet ver van de horizon ’n menschen-menigte gewaar werd. Tot
nieuwsgierigheid geprikkeld, in haast vergetend z'n knieën stijf te
houen, heen-en-weer zwaaiend, dòppie ’n weinig scheef... sjok-
sjokte hij d'r op af. Z'n zwarte jas-panden fladderden woest voor
EEEN:
— Wà's hiér te doen? vroeg-ie.
Doch hij bekwam geen wederwoord. Door volhardende studie
was-ie echter in de »sjosjale kwestie” zeer ervaren, en al heel
gauw begreep-ie: dat de vrouwe, die midden-in de kring stond
te jammerklagen, in de steek gelaten was door d'r man (n zéé-
man). En... mèt haar ’n zevenjarig wicht.
Dit roerde 'm raar in zn binnenste, en z'n warm hart zwol
van medelijen, met de arme verlaten »vrouwes.
— Kom-jij-m'r-mee-frouw, — sei-die, — wij-sulle-fel-foor-je-
sorriges.
Nou ja, sou jij in sijn plaats anders gehandeld heppe? Ik
Ir
? |
