Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>LENAERTS. Verscheidene redens, vrienden. Vooreerst heb ik mijnen tijd noodig voor mijne eigene zaken, voor onze boerderij, die dagelijks aanwint, en die ik tot heden toe alleen moet bestieren.</p>
<p>DEPRANG. En Jellen dan?</p>
<p>LENAERTS. Gij weet, als de vogeltjes gevleugeld zijn... Gij kunt mij daarna zeggen dat ik wat tijd voor het algemeen welzijn kan maken, dat ik niet baatzuchtig mag zijn : daar zie ik voor het oogenblik nog geene mogelijkheid toe, vrienden. En dan, als ik het u rechtuit moet zeggen : ware ik in onzen raad gezeten, dan wilde ik er mijnen plicht behoorlijk vervullen, en niet nutteloos eenen stoel bezitten, die door anderen met vrucht zou kunnen bezeten worden. DRIES. Dat versta ik niet goed, Lenaerts.</p>
<p>DE DRIE ANDEREN. Ik ook niet.</p>
<p>LENAERTS. Dit is nogtans heel eenvoudig, vrienden, en zoo eenvoudig zelfs dat het u sedert lang in het oog hadde moeten springen. Geene maand gaat er om of ik hoor in het dorp zeggen : het is weeral zoo, de mannen van de smalle wet moesten voor het uitbaggeren der grachten of voor het vrijgewei bijeenkomen, en de eene helft heeft de andere laten koekeloeren. En wat ik van onzen gemeenteraad hoor vertellen, verneem ik zeer dikwijls door mijne gazet opzichtens de Kamers te Brussel. Het schijnt dat ze daar somtijds ook tusschen ledige banken zetelen, terwijl de meeste vertegenwoordigers van het volk in hunne provinciestad hij hunne vrouw zitten en hunne eigene zaken verzorgen ; wel nu, dat is verkeerd, dat is slecht!</p>
<p>DRIES. Het is gekend, Lenaerts, dat gij slaaf van uw woord en van uwen plicht zijt. Maar om tot Jellen terug</p>
</text>
|