Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>THEODOOR (bewogen). Ga voort. goede moeder!</p>
<p>DE BOHRA. Ik schelde. eene der zusters kwam toegesneld ; ik legde u in hare armen en eenige stonden later, laagt gij reeds in een warm wiegsken. Intusschen v, as de man opgestaan, en daar de spreekkamer goed verlicht. was, kon ik hem zeer nauwkeurig bezichtigen. Hij was slordig gekleed, geheel zijn uiterlijke droeg de kenteekenen der luiheid en der ellende. Ik vroeg hem zijnen naam en den voornaam van het kind 't is onnoodig, was het antwoord, als ik rijk ben, zal ik den kleine weérhalen, en strompelend ging hij ter spreekkamer uit. Aan de poort gekomen, keerde hij zich eensklaps om, en hij zegde mij met eene zekere ontroering in de stem : Hewel, ik ben gelukkig dat ik den kleine niet verdronken heb... Daar straks heb ik hem over den watermolen gehouden; maar hij heeft zijne handekens naar mij uitgestoken, mij bij den halsdoek vastgegrepen, en ik heb den moed niet gehad hem onder het rad te laten vallen.... Ik zal hem nu met zijn verhongerd wezen niet meer zien, en als ik 's nachts droom, zal ik hem in eene warme wieg en niet onder eenen watermolen zien liggen. Hierop verdween de man zonder dat wij over zijnen persoon, noch Over het kind dat hij ons toevoerde eenig ander naricht konden bekomen.</p>
<p>THEODOOR. Sedert dien hebt gij hem echter nog gezien? DE BOHRA. Ja!</p>
<p>THEODOOR. Vermits gij heden zijnen naam kent?...</p>
<p>en verzorgen ?... dan laat ik het u. 'Wilt gij het niet?.., dan ga ik er oogenblikkelijk ne naar de vaart, zoo zal het morgen noch eten, noch drinken, noch rustbed meer moeten hebben' 0 door medelijden getroffen, had ik het kind reeds aangenomen ! Gij verstaat, dit kind waart gij!</p>
</text>
|