Full text |
Weise, Ötto : Frankrijk tegen Engeland.
Vert. M. H. Van den Broucke.
Westerlinck, Albert : Luister naar die stem.
Ir. 35,—; geb. 45;,-S
Een bundel studiën, ên critieken.
Wetboek der Vogelvangst. fr. 2,50
Handboek voor vogelvangers, voor agenten
van bosschen en wateren, gendarmen, veld-
wachters, enz.
Weyts, Staf: Ik heet Livine. fr. 30,—
Wirsing, Gishler : De ontwikkeling van het
Amerikaansche imperialisme.
fr. 80,—; gèb. fr, 1 00,—
Een actueel boek I
Woestijne, Karei van de : Wiekslag om de kim.
fr. 60,—; geb. 85,-—
Samenvattende titel voor de trilogie: De mo-
deren man, God aan zee, Het Bergmeer
met inleidend gedicht, Het menschelijk brood.
Wortelmann, Fritz : Moek. Zeven brieven van
een Poppenspeelster. geb. fr. 1 5,—
In het Nederl. vert door Paul Hardy, ver-
lucht door Martha van Coppenolle
Ysabie, Reinier : Celverzen. fr. 25,—
Zielens, Lode : Herinneringen van toen...
gec. fr 12,50
Bundel van 7 vertellingen, nr 26 van «Dë
Seizoenen»-reeks.
—',—: Moeder, waarom leven wij? fr. 45,—
4e druk van dezen gewaardeerden roman.
ONTVANGEN BOEKEN
Baekelmans, Lode : Onze Voorouders in den
Hollandschen Spiegel, een bloemlezing uit
reisbeschrijvingen van 1787 tot 1846. 138
blz. Geïll. Antwerpen, Lectura uitgaven, ’42.
fr. 60,—; geb. fr. 75,—
Door zijn snuffelen in oude boeken heeft
Baekelmans een en ander gevonden van wat
Nederlandsche « autoren » destijds over onze
voorouders en steden hebben willen schrijven.
Baekelmans’ jongste boek bestaat dan ook voor
het allergrootste deel uit exerpten van deze pu-
blicaties. Het eigen commentaar ds meer dan
sober. Bij enkele van deze uitlatingen kijken wij
wel eens verrast op. Maar dit is dan toch maar
een eerste reactie. Het is immers niet van van-
daag dat sommige « Noorderbroeders » van uit
de hoogte van hun deftige pruiken op ons neer-
zien. (Goddank zijn er ook andere Overmoer-
dijkers,, die den Vlamingen een warm hart toe-
dragen). Stendals zijn deze Hollandsche toeris-
ten in geen geval. Wat zij over ons hebben ge-
schreven munt niet uit door pittige observatie,
door stijl, kortom, door persoonlijkheid. In het
beste geval is het leuk babbelen wat die heeren
over ons doen. Wij maken er kennis mede, om-
dat wij beleefde menschen zijn, die weten
dat men de gasten aan het woord moet
laten en ook omdat wij, in een hoekje
van ons hart, belangstelling blijven dragen voor
curiosa. Terzijde van de geschiedenis hebben
deze boeken, waarin Baekelmans zoo vlijtig ge-
snuffeld heeft, ook hun belang doordat zij zeke-
re voor altijd gegane aspecten van ons lieve
vaderland oproepen.
—>—= Meneer Snepvangers. Brussel, Lage Lan-
•den'. •.
De herdruk voor het volk van dit zoo speci-
fieke Baekelmans’ boek is door de pers vrij
gunstig ontvangen. Wij willen dan ook geen
recensie meer over dit .werk schrijven. Wie
draagt nog uilen naar Athene ? Maar wel wil-
len wij even de aandacht vestigen op de geluk-
kige wijze waarop Baekelmans teruggaat tot een
van de oudste, Antwerpsche tradities, nl. tot
Blereau, dezen eigenaardigen, niet onbegaafden
oprechten Sinjoor. Meneer Snepvangers, rente-
nier, is ook een oprecht Sinjoor en heeft met
dezen van Blereau alles gemeens. Jammer ge-
noeg ontbreekt ons hier de plaats om dit thema
uit te werken.
De roman bestaat uit vier hoofdstukken, die
uitgebreide novellen zijn, maar die zich toch in
uitstekende samenhang tot elkaar verhouden.
De schrijver haalde uit zijn stof wat er uit te
halen was ; niets liet hij onbenut. De optredenden
zijn uitstekend geteekend. Het is alsof de auteur
ons in het gezin Snepvangers binnenleidt. Wij
zijn er te gast en vergeten den auteur. Dat is
geen geringe lof.
—,—: Zonnekloppers, tweede druk. Met oor-
spronkelijke lino’s door Victor van den Ber-
ghes. Antwerpen, Lectura. fr. 38,—
Deze vertellingen laten zich nog goed lezen,
al ervaart men hun ouderdom. Baekelmans zou
ze thans pittiger schrijven, beter construeeren
en ze meer uit de anecdote laten groeien. De
eerste vertelling lijkt wel een paraphrase op
den bekenden Arrondissementscommisasris van
Daudet. Zij verhaalt ons van een burgerman,
die eensklaps dichter wordt. «De schrik der
Kindermeiden» is een specimen Antwerpsche
truut, dat nu wel uitgestorven zal zijn. «Door
Dompige Dagen» geeft een zielig stukje leven
in administratieve atmosfeer. «Tijd en Euwig-
heid» is een goedmoedig burleske. «Zonneklop-
pers», zoo uitstekend van opzet zou bij direkter
behandeling gewonnen hebhen. Al deze vertel-
lingen toonen ons den Baekelmans die eens als
motto koos : « Historien des gens qui n’ont pas
d'histoire ». De lino’sf zijn zeer aardig.
64 |