Full text |
E
I
aanbeveling verdienen der oriëntatie enkele
brochures der V.C.J.C te lezen.
Uit de bepalingen en voorwaarden vermel-
den wij het volgende :
a. 'Het gaat om eên spel. dat in normale
afdeelingen van een der bij de Vrijz. Chr.
Jeugd Centrale aangesloten bonden door een
niet al te grote groep jongeren van ong. 16-
30 jaar moet kunnen worden gespeeld. De
speelduur moet liggen tussen ongeveer 20 en
7 5 minuten. Wij vragen dus geen groot opge-
zet spel, zoals b.v. het door ons uitgegeven
«Maar Wij» van Anthonie Donker of zoals
de spelen van Mevr. Roland Holst, maar spe-
len. die. geschikt zijn voor het afdelingsleven
onzer bonden.
b. Wat het onderwerp aangaat is men vol-
komen vrij. Men houde hierbij echter wel in
het oog, wat reeds uitgegeven is. Wij willen
er nog op wijzen, dat binnen de meermalen
genoemde Commissie de wenselijkheid gevoeld
wordt van :
1. spelen over bijbelse onderwerpen.
2. spelen voor Pasen en Pinksteren.
3. spelen, die vanuit bekende sagen en le-
genden iets tot onze tijd te zeggen hebben.
4. spelen, die. algemeen zedelijke begrip-
pen als trouw, verantwoordelijkheid etc. tot
onderwerp hebben.
5. spelen, die actuele problemen behandelen.
6. een goed boerenspel, liefst buitenspel.
7. een spel, waarin de houding van de plat-
telander tegenover het stadsleven, in het bijzon-
der het amusementsleven behandeld wordt.
8. -goede vrolijke spelen.
Er wordt een prijs van f. 250,— uitgeloofd
voor de beste inzending. Indien geen enkele
inzending naar ’t oordeel van dé jury voor deze
prijs in aanmerking komt, zal de hierna te
noemen jury het recht hebben geen prijs toe te
kennen of twee of drie prijzen van ieder f.
100,— in plaats van één prijs.
De jury zal bestaan uit 5 personen, waarvan
de twee laatsten leden zijn van de Cie. voor
Lekenspel. Het zijn de Heren P. Minderaa te
Zeist, Abraham v. d. Vies te Amsterdam, Ds.
J. Vink te Bolsward, Mevr. L. M. Zuur-Stap-
pers te Amsterdam, en de Heer H. Kemp te
’s Gravenhage.
Inzendingen moeten geschieden vóór 1 Juli
1938 aan het Secretariaat van de Commissie
voor Lekenspel, Nieuwe Gracht 27 te Utrecht,
welke aan allen, die aan deze prijsvraag deel-
nemen gaarne de uitvoerige bepalingen en
voorwaarden toezendt.
PERSONALIA
Jan van Meel.
Men zegt het voor, men zegt het na : «er is
een tijd van komen en van gaan», maar ver-
wonderlijk genoeg zijn er figuren waarbij deze
spreuk U nooit in den zin komt. Zoo is ’t ook
voor den heer Jan van Meel, Afdeelingshoofd
bij het Provinciaal Bestuur, leider van den
Dienst van de Openbare Bibliotheken en Se-
cretaris van de Provinciale en Interprovinciale
Commissies van Openbare Boekerijen en
Vlaamsche Letterkunde.
Wij kennen hem nu vele jaren ; steeds bleef
hij dezelfde : bescheiden, ijverig cn vol idealis-
me. Hij genoot het voorrecht de stichting van
de Provinciale Commissie te mogen meemaken
(191 1 ). Hij werd er meer dan 2 5 jaar lang de
drijvende kracht van, en dank zij zijn taai
doorzettingsvermogen kon de Provincie Ant-
werpen tot de eerste provincie des lands op-
klimmen inzake bibliotheekwezen : daar is de
begrooting het hoogst ; in haar gebied onder-
werpen de meeste gemeenten zich aan de toe-
passing van de Wet van 1921.
~Toen het er op aan kwam nieuwe initiatie-
ven te némen, liet de heer van Meel zich nooit
onbetuigd. Hij aanvaardde wat goed was en
■werkte ervoor alsof het iets van hemzelf was.
De Wisselboekérij voor Vakwerken werd een
succes : de heer van Meel had er de hand in.
Voor de eerste periode, die volgt op de wet
van 1921, was hij voor ons land gewis een
van de markantste persoonlijkheden, die zich
—- en dat wordt graag aangestipt — eerlijk
en objectief ten dienste stelden van DE open-
bare bibliotheek. Hij publiceerde in 1921 :
«Openbare boekerijen, vak- en kinderbibliothe-
ken, leeszalen, reizende boekerijen ; handboek
voor hunne beheerders en bibliothecarissen»,
dat reeds in 1923 een tweeden vermeerderden
druk beleefde.
Overal waar zijn taak en de zaak van de
Openbare Bibliotheek hem riepen verscheen
de heer van Meel steeds paraat op ’t appel. Er
schuilt in hem een mensch, en menschen ont-
dekt men steeds graag. Men groet ze, men
houdt ze in eere. En gaan ze heen,, dan for-
muleert men een dubbelen, vurigen wensch :
dat hij zijn verdiende rust langzaam opgebruike,
genietend, in een atmosfeer van geluk ; dat
hij een opvolger krijge, die zijn naam en zijn
werk eer aandoe !
Want een mensch die het meent, leeft niet
voor zichzelf, maar voor éen zaak. G.S.
8
|