Full text |
DE VEREENVOUDIGDE SPELLING
IN DE BIBLIOTHEEK '
In volgende bijdragen worden, — voor twee bibliotheektypen , enkele
beschouwingen gewijd aan de vraagstukken welke de Vereenvoudigde Spel-
ling kan stellen in verband met de diverse soorten van catalogi. Daar tenslotte
alle bibliotheken in meerdere of mindere mate rekening zullen te houden
hebben met de naar voren gebrachte problemen, worden reacties en suggesties
van collega’s graag ingewacht !
■ ; ' . - DE REDACTIE
De V.S. in de Stadsbibliotheek en in de
wetenschappelijke bibliotheek
Het doorvoeren van de Vereenvoudigde Spelling heeft in de Stadsbiblio-
theek van Antwerpen een vleet nieuw werk met zich gebracht. Niet dat de
verschuiving der gewijzigde, rubrieken zo geweldig zou zijn, — het aantal
te herwerken steekkaarten bedraagt gemiddeld 17 % (Zo b.v. voor de letter
F, meer bepaald voor: Finse, Franse en Friese... dienen alleen reeds 164
steekkaarten op een totaal van 360 gewijzigd, zij dus, mits verwaarlozing
van persoons- en plaatsnamen, ruim 45 %) —, doch er rijzen ongewone pro-
blemen op. Want voor menig « grensgeval » gaat het niet op zonder meer te
vereenvoudigen. Zulks slaat in de eerste plaats terug op namen van vereni-
gingen, genootschappen, instellingen, e.d.m. Het is praktisch onmogelijk de
besluiten nopens eventuele naamwijziging in het Staatsblad af te wachten en
te volgen en de steekkaarten ter «verbetering» in deze toevalligheidsorde
uit de trefwoordencatalogus te lichten. Wat meer is : tal van verenigingen
voeren de vereenvoudiging automatisch door, terwijl weer andere zich voor
een dubbele moeilijkheid gesteld zien, zo b.v. de « Vereeniging der Antwerp-
sche Bibliophielen ». (Het wegvallen der e en ch brengt hier de vervanging
van ph door f met zich. Kwestie van konsekwentie !).
In de tweede plaats stelt zich het vraagstuk der geijkte vormen (Zo b.v. :
’t Brugsche Vrye). Ofschoon soortgelijke gevallen tamelijk uitzonderlijk
opduiken doen wij best hun aantal tot een strikt minimum te herleiden en ze
dus wel degelijk te vereenvoudigen. Naam-bijstellingen en toevoegingen, —
wij ontmoeten ze meermaals bij figuren uit onze eigen geschiedenis —, spel-
len wij om. Wij vertalen ze immers zonder schroom (b.v. : Bertha met de
grote voet, Filips de Schone, e.a.). Pseudoniemen daarentegen dragen de volle
waarde van een persoonsnaam, d.w.z. dat zij ongewijzigd blijven, tenzij de
auteur e.r zelf prijs op stelt de nieuwe lijn te volgen. Verwijzingen dringen
zich dan op.
Naarmate de vereenvoudiging betrekking heeft op de aanvangsletter van
het woord moet kordater worden ingegrepen voor het « versteken » van de
fiche. Zo zal b.v. in « dodenverering » het wegvallen van de O een heel wat
ernstiger sprong betekenen dan het schrappen van de E.
De noodzakelijkheid van zovele varianten naar gesimplifieerde vormen te
verwijzen, dringt zich aanstonds op. Daar waar dit aantal in een gedrukte
catalogus grotelijks door een algemene verwijzing kan ondervangen worden,
77
«De Bibliotheekgids
XXIII Nr. 4 |