Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>waaraan meestal het volk geen deel kon noch mocht nemen verspilde, kwijnde de massa, leed het volk en zag de Waalsche koolmijner, de Vlaanische boer en fabriekwerker, de Belgische ambachtsman de toekomst somber, dreigend, met rampen en ellende beladen, voor zijn oog oprijzen. Thans zijn de oogen reeds opengegaan : het trompetgeschal is geëindigd, de vetpotjes zijn uitgebrand, men ziet klaar door liet vloers van klatergoud dat men over den politieken en ekonomieken toestand onzes lands geworpen had en velen, zeer velen tasten met den vinger den kanker aan, die ons maatschappelijk bestaan verteert. 1830 is voorbij en de jaren van voorspoed en zege., zoo roekeloos en misdadig uitgetrompet, blijven weg, verre weg en er is zelfs niet meer aan te hopen. En zij, die door het feestgewoel en de politieke blague zich hadden laten verblinden, zijn nu ter neér geslagen en ontgoocheld als die ongelukkige geloovigen welke, bij eene dreigende ramp, een hartstochtelijk gebed tot God sturen om hulp te verkrijgen en niets van den hoogen zien komen. Maar niet voor allen is de toestand zoo hopeloos. 0 neen, de geestelijkheid, die meesteres in het opeenhoopen van schatten en bezittingen, die woekerplant onzer maatschappij, heeft zich gedurende eené halve eeuw verrijkt, versterkt, vermenigveddigd, dat haar getal, haren rijkdom en hare 'nacht een gevaar voor den Staat zijn geworden. Onze bourgeoisie heeft te midden onzer velden dit onkruid laten schieten en wassen, in zulke mate, dat het ons land bedekt en dat er geslachten van uitroeiers zullen noodig zijn, om er onze bevolking van te verlossen. De geestelijkheid heeft in Belgie niet min dan 6,103 lokalen, zooals : kerken, kapellen, hospitalen, enz., enz., ter liare beschikking. Haar getal groeit op schrikbarende wijze aan en daarvan zullen de volgende cijfers iedereen overtuigen.</p>
</text>
|