Full text |
OFFICIEELE MEDEDEELINGEN
BIJDRAGE 1939
De leden worden vriéndelijk en dringend
verzocht hun bijdrage voor 1939 zoo spoedig
mogelijk te storten op de postcheckrekening
van de Vereeniging: 975.19 - Antwerpen. Tijd
en geld worden aldus uitgespaard.
Minimum bijdrage 15 frank. Vrijwillig ver-
hoogde storting is steeds welkom.
DE ALBERT I - BIBLIOTHEEK
Hoe lang er nog rond deze bibliotheek ge-
schreven zal kunnen worden, valt op geen
stukken na te zeggen. Telkens en telkens weer
duikt een discussiepunt op en komen de harts-
tochten los. Een veeg teeken...
Na den eersten prijskamp, die, volgens het
verslag van de jury ais urbanisatieprobleem
geen algemeene oplossing geven kon, viel een
ijskoude stilte in. Onthouden werd, dat het
vraagstuk te ingewikkeld gesteld was, en een
kleine beredeneering mocht doen inzien, dat
de Bibliotheek, waarvoor de prijskamp in eer-
ste instantie werd ingesteld, het kind van de
rekening zou worden en de musea een voorrang
zouden krijgen. Toen werd het besluit genomen
het vraagstuk van de Bibliotheek los van elk
ander te beschouwen. Na vele maanden kwam
een ministerieel bevel de plaats aanwijzen,
waar de bibliotheek verrijzen . zou, nadat de
zooveelste hartstochtelijke discussie gevoerd
was. Een tweede — weer zeer moeilijke fe#
prijskamp werd geopend. Wachten is thans
nogmaals de boodschap.
De insiders zullen echter goed doen waak-
zaam te zijn, want, hoe definitief de voorne-
mens van de Regeering ook wezen mogen, de
outsiders ontwapenen niet. Het onlangs in het
Parlement gehouden debat bewijst het. Terwijl
de mededingers zich voor een tweede maal
werkeljjk uicsioven, wordt warempel van Re-
geeringswege nog een deurtje opengelaten om
nog eens van terrein te kunnen veranderen. En
dàt maakt de zaak van de bibliotheek als bi-
bliotheek niet meer ! Men kan zich toch best
voorstellen, dat de bouwmeesters er niet voor
te vinden zullen zijn nog eens ten derde male
een oplossing uit te denken op gevaar af al hun
tijd en hun geld te moeten betreuren! Wordt
nog eens van terrein veranderd, dan kan het
best zijn, dat zich geen toegewijde mededingers
nog aanbieden, en dan...
Trouwens, wie het programma van den prijs-
kamp heeft ingezien, moet erkennen, dat het
vraagstuk als een wel omschreven probleem
gesteld staat, en als «maximaal minimum» de
mededingers aardige bibliothechnische noten te
kraken geeft. Het is niet te ontveinzen : de
gevraagde inspanning is buitengewoon groot en
het zou onzinnig en onzedelijk zijn met de
bouwmeesters nog langer te spelen. Te veel
menschen toch meenen, dat het ontwerpen van
dergelijk geheel, waarvan haast alle technische
problemen buiten de gewone opgaven vallen,
neerkomt op een soort van «lijntje trek» met
gereedliggende combinaties. Bureauwerk. De
eventueel gevonden en geprimeerde oplossingen
moeten — indien ze goed zijn — geconcipieerd
zijn in functie van het bepaald terrein, van de
bepaalde oriëntatie, enz. Het gaat dus niet op
achteraf enkele elementen los te maken uit deze
concepties en «aan te passen», aan een nieuw
stuk gronds. Wie dezen weg zou durven uit-
gaan zondigt tegen het eerste punt van den
prijskamp-zelf, want de eisch wordt gesteld,
dat dé bibliotheek functionneel wordt opgelost
Welnu, een bibliotheek begint met functionneel
uit den grond te rijzen en kan, naar den eisch
van een goed architect enkel dààr staan, waar
hij ze gedacht heeft. Is er een goede oplossing,
dan moet het terrein op den koop toe genomen
worden. Er is geen ander alternatief.
De insiders zullen dus nog eens hun krach-
ten moeten samenbinden om te behouden wat
gegeven werd, zonder toe te geven aan de
eischen van de Straat, wier sentimenteele rede-
nen, niet eens aesthetischen grond hebben.
Er is overigens nog een ander argument: het
programma, waarvan de opstelling een biblio-
theconomische hand verraadt van niet gewone
kracht, stapelt zooveel theoretische (interessan-
te!) eischen op, dat de man, die den grootsten
gemeenen deeler werkelijk vindt, en met de hand
op het hart bij eiken eisch kan zeggen «daar-
aan heb ik voldaan», de insiders een bibliotheek
waarborgt die zij niet zullen willen missen.
«Elk goed project) dat ingeleverd zal worden,
staat of valt, al naar gelang men het als ge-
heel zal zien, of in een vrij te maken onder-
deel. Daaraan is thans, volgens ons, niet te
ontkomen, vermits elk onderdeel het geheel be-
ïnvloedt en «strategisch» bepaald is. Zelfs een
vluchtige lezing van de eischen moet zulks doen
inzien.
Het kan inderdaad zeer aardig zijn oplossin-
gen te «leggen», maar voor grafische mogelijk-
heden een architectonische gestalte zoeken is
geen mozaiekspelletje ! Men denke slechts aan
het ruimteprobleem, de afstandsefficienten en
het tijdselement, zonder nog te spreken van de
antithese dienst-publiek. Het valt niet te ont-
kennen, dat de bouwmeester ook wel eens ge-
dwongen wordt eiscben te interpreteeren en
voorrangshierarchiën te scheppen, waarbij hij
dan liefst voordeel zal halen uit het toevallig
aspect van terrein, enz.
Er kan dus aan «verplaatsing» van de bi-
bliotheek, al verandert wellicht heden het be-
voegde ministerie van titularis niet meer gedacht
worden. Dat sollen zou al zeer erg den indruk |