Full text |
volste beteekenis van het woord. En om te bewijzen hoezeer men er al aan toe is dit pad
op te gaan en b.v. de hier voor aangehaalde rubriceringshoofden van het decimaal stelsel
te vergeten (om er maar een te noemen) volstaat het aan de vergoelikende tekst van De
Wit in «Bibliotheekleven» te herinneren, waar hij zegt «Juist in een reclamewoord zit
een gevoelselement, dat wij in onze catalogi dikwijls maar al te zeer missen.»
Zal het wel goed zijn, dat grote verscheidenheid heerst in de rubriceeringsprac-
ïijk ? Er is helemaal geen bezwaar tegen. De eigen noot schenkt leven aan de biblio-
theek, die maar al te lang dood bleef, star, stram als een onbespeelbaar klavier. De
lenigheid, die thans haar deel schijnt te kunnen worden, moeten wij in de hand wer-
ken. Een bibliotheek moet een levend organisme zijn, mag cachet hebben. Het moet
haar een eer wezen dat persoonlik cachet tot uiting te brenge.n.
Wanneer de bibliotheek zelf dan reeds variatie in haar rubriekshoofden brengt,
dan zal zeker geeh bezwaar aangevoerd kunnen worden tegen de vrij-in ni ge, pakkend
aangevoerde titels van de door de Vereniging op te stellen lijsten.
En het blijft een onuitgesproken mening: elke bibliotheek kan met de rubricering
doen wat zij wil: zich aanpassen, zich afzijdig houden, zelf op exploratietocht gaan enz.
Gaan wij even na, aan de hand van voorbeelden, hoezeer de stijve rubricering
van de huidige catalogi reeds aan gezag inboetten.
Het eerste voorbeeld geldt een kinderbibliotheek en wel de Rotterdamse. Uit
sommige rubriekshoofden, waarbij men voor de schikking niet al te veel last gehad
heeft van systematiese beslommeringen, horen wij als ’t ware de gewone omgangstaal
klinken. Dat is toch wel een verheugend verschijnsel! Hoeveel belangstellingskiemen
zouden al niet gesmoord zijn geworden door de diplomatiese deftigheid van de biblio-
theekpractijk ? Ik doe een greep :
Allerlei om te weten en tè doen
Over gelooven
Uit heel oude tijden
Hoe ’t in ons eigen land toeging.
Volksvermaken
Raadsels- en Knutselwerk.
In het kleine boekje « De Klassebibliotheek », dat door de zorgen van de
« Vlaamse Opvoedkundige Vereniging » werd uitgegeven, werd eveneens een poging
gewaagd om aan de dodende deftigheid te ontkomen. Daarin staan « Afdelingen »
vermeld met volgende titel :
Lief en leed thuis
In de vreemde
In vroeger dagen
Snakerijen
Stad en Land
Prakties allerlei
Och, op het gebied van de kinderbibliotheek werden reeds zoveel gelukkige initia-
tieven genomen — het terrein leent zich tot fantastieser bokkesprongen ïBHdat wij
gerust mogen zeggen, dat de lossere practijk daar voorzeker al een voet in huis heeft.
De mnemo-techniese rubrieksaanduiding bestaande in het aanbrengen van vogels, huis-
jes, schepen enz. op de rug van de boeken wijst daar eveneens op. en in het laatste paar
jaar werden door «Bücherei-Bedarf» (een onderafdeling van de reeds genoemde Zen-
traistelle) voor het kaften van de boeken afwasbare, sterke en aan het licht niet
verkleurende al of niet geverniste «Spritzpapiere» uitgegeven, waarop, voor de kinderen,
tekeningetjes voorkomen, overeen komende met de volgende indelingen :
18 |