Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>het gewoel en werden de vensterruiten der woning verbrijzeld, door groote klompen aarde welke er werden op geworpen. Een dier klompen trof vader Willem aan het hoofd en dreigde hem neder te storten. Woedend liep hij naar het venster om er planken voor te stellen en de boeren te beletten in de kamer te smijten, toen hij op eens, bleek van schrik, met het zweet op het voorhoofd, een ijselijken schreeuw uitstootende, achteruit deinsde bij het ontwaren van vlammen, die uit de nabij gelegene schuur opstegen en bij het hooren van de woeste kreten der boeren : Strooi! strooit verbrandt die honden, verbrandt de Hollanders! En hooger stegen de vlammen der schuur en meer en meer strooi werd aangebracht. Met volle bussels werden zij in den gloeienden oven geworpen, wiens vuur door den wind aangestookt, zich soms als eene kolom verhief en zijne sprankels ver rond zich wierp. IJselijk! De natuur scheen mede te doen in het moorddadig werk, want de wind blies de vlammen naar de kleine</p>
<p>kamer toe. Daarbinnen had een hartverscheurend schouwspel plaats. Met loshangende haren, met verwilderden blik had Grietje hare armen om vader Willem's hals geslagen en die krampachtig omklemd, niet roepend maar huilend : Vuur! vuur! Red mij, vader Willem, red mij ! Vuur! vuur! herhaalde de ouderling, in den eersten oogenblik door het schouwspel, door het vreeselijk vooruitzicht als met uitzinnigheid geslagen. Zich op eens herstellende, vloog hij naar de deur, rukte de tafel er van voor en wilde de trappen afijlen,, toen van omlaag de afschuwelijke kreten : Dood aan de Hollanders! dood,</p>
<p>dood! tot omhoog drongen. Bij het geschreeuw bleef hij als aan den grond genageld staan. Wat te doen? Vluchten was in de handen der verbitterde boeren vallen en vaneen gereten worden, blijven was</p>
</text>
|