Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>nog eene hoop schonk, hun wensch eens verwezentlijkt te zien.</p>
<p>Een Engelsch dienaar zat hier op den Belgischen troon, de Engelsche invloed zou hier meester zijn en het blijven. En, 6 listen der diplomatie, Engeland zag zijn wil ten volle bevredigd, Frankrijk werd door den bruidschat des echtgenoots van eene zijner prinsessen misleid, maar.... het was Frankrijk, dat zijn geld en kinderen offerde, om de kroon van den schoonzoon te bewaren! In de oude Belgen leeft er min of meer een haat voor alles wat Engelsch is en eenige sympathie voor de Franschen,alhoewel die bejaarde landgenooten nooit iets vernomen hebben van de rampen die de kuiperijen der Engelsche diplomaten ons hebben berokkend; maar toch, gedreven door het natuurlijk instinkt dat de volkeren als de menschen bezitten, hadden onze vaders vermoeden opgevat tegen Engeland en het gehaat. Dit enkel feit is voldoende om den geschiedschrijver onzer onwenteling te dwingen zijn blik op Engeland gevestigd te houden_ en zijn agent, koning Leopold, met wantrouwen te aanschouwen. En dit wantrouwen mag niet alleenlijk bestaan volgens het instinktmatig gevoel van het vorig geslacht, maar in eene verpletterende beschuldiging van misdadiger veranderen, door de daden zelven van Leopold. Maar loopen wij niet vooruit. De mogendheden hadden wel toegestemd, maar toch moest er rekenschap gehouden worden van Holland, dat hocgeraamd niet tevreden was niet de wendingen die de politiek der diplomaten nam, en op verre na niet van zijne rechten 01) den Belgischen troon afzag. In een brief van 12 Juli 1831 schreef de Hollandsche minister aan de conférence van Londen : Koning Willem verklaart dat de prins Leopold, wanneer hij de souvereiniteit aanvaardde en bezit nam van den troon, door die daad zelve,</p>
</text>
|