Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>planke, en er wied niet meer gesproken ten zy om le rekenen. Het was 't negentig om; Pier mogt eerst smyten, en keerde een vyve en een zes; Kano kreeg negen te gader. Zegeprael voor den eersten; hy zettede er een brede (enge op; zyne oogen begonden te gloeijen, hy danste op zoen stoel en zong van blydsebap. Het was een goed begin voor hem. Kano verloor zyne koelbloedigheid niet; hy toonde zich misnoegd, en sprak van seffens de tweede kans te wagen. Men ging er aen, en Karl() rolde en rolde zulke hooge nummers, dat hy aen honderd was, voor dat zyne medekamper half wege stond. Dat veranderde geheel de zake; men zag aen Piers wezen dat hy mistrbuwig wied, en aen zyne houding dat hy vele van zynen moed had laten zinken.</p>
<p>Karlo's herte begon te kloppen; het ging nu te ziene zyn hoe 't spel zou eindigen. Hut spel was het minste, timer zich ontmaken van den vreeden kerel, hem schieten en niet missen ! Was hy slechts gekwetst, hoe vreed ging het gaen en hoe duere zou hy zyne wonde doen betalen! De derde party was begonnen, en de grootste stilzwygendheid maekte het spel en de speelders nog belangryker. Scven zat aen de zyde van Pier, een weinig achter hem; met een hand in zyn zak hield hy eene pistole vast, en met het andere hield hy aen de sporte van zynen stoel, om niet te laten zien dat hy beefde. Rooze zat alleene in den hoek van den heerd. Met de eerste smeten was Pier verre Vool'Cll, en hy begon van tyd tot tyd eenen schreeuw van blydschap te laten boren ; maer als hy byna halfwege was, Karlo, zonder dat het iemand nog kon zien, rnaekte den, averegtschen kant van de teerlingen nat, en smeet keer voor keer twee zessen. Piers oogen begonden t;branden, hy sloeg ze van tyd tot tyd op den genen die voor hem at, maer hy zei nog niet. Kano had byna gedaen, nog een paer ronden en het ging uit zyn; hy kwam van op een nieuw twee zessen te rollen, en Pier, zonder aen Kano den tyd te laten van de teerlingen herop te nemen, en ze te doen droogen in zyne handen, snakte ze op, taste er aen, en voelde gat er nattigheid aen was. Zeu rare, mompelde hy. En hy blikte op zynen medekamper, hem den kant van den teerling toogende die nat was. Wat zegt gy daer? vroeg Kano. Dat gy gezeurd ,hebt, schynheiligaerd ! Durft gy dat nog eenen keer zeggen? Ja ik! zei Pier al slaende met zyne vuist op de tafel en al regie springende, ik zeg dat gy de teerling-en nat hebt gemaekt. Gy liegt, gy zult bet dure betalen! ik vrees u niet, noch geheel uwen aenhang, zei Pier al zynen stoel met zynen voet achteruit schuivende; het zyn al deugenieten, en gy, gy zyt de grootste van al. Dr! zei Kano zyn pistole uittrekkende; Een dubbel scheute ging af; Pier viel achterwilerts over en spartelde op den grond. Een kogel had hem flak op het voorhoofd getroffen, en hy kon niet anders meer dan huilen, en moorlen 'lyk een dier.</p>
<p>HET TEERLINGSPEL,</p>
</text>
|