Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>hij een kreet van smart slaakte, richtte hij zachtkens het hoofd omhoog, strekte zoover hij kon den linkerarm uit, als deed hij teeken tot allen te willen spreken, en zeide dan met zwakke stem :</p>
<p>Met mijne drij... doodelijke ziekten.., in het lichaam... sterf ik... voldaan.., op het... slagveld... Kinderen.., weest gelukkig... hebt de... vrijheid... lief... Vaar... wel !... () Bij die woorden liet hij den arm vallen, het hoofd neder-Zinken en loosde een diepen zucht. De oude soldaat was niet meer. Gerard en een zijner vrienden namen het nog warme lijk °P en droegen het, van de snikkende Leonoor gevolgd, naar eene naburige woning. • Sombere begraving die het bulderen van het kanon tot lljkinarsch had. In zijn val had de oude man krampachtig zijn geweer in de °and gehouden; door de ontroering wat van hun stuk geslagen, hadden zijne vrienden niet belet, dat hij een korten eind het wapen voortsleepte, terwijl hij gedragen werd, toen °P eens een jong meisje er naar toe kwam, tot de mannen die hern droegen, zeggende: Is die man dood? Ja... ----- Geeft hier zijn geweer, vrienden, ik zal Zijne plaats innemen. En de straat overloopende, stelde zij zich tegen den muur en gaf vuur op de Hollanders. Terwijl die treurige episode daar voorviel hadden de aanallers geen enkel oogenblik hun vernielend vuur gestaakt. "demand vertoonde zich meer voor de vensters van de huizen der straat; wie weet, stierf men daar binnen niet l'an schrik. De verdedigers der barrikade weken niet; het was een strijd op leven en dood geworden, en dunden hunne</p>
<p>(1) Zie THEonoon JUSTE, Histoire de la Revolution de 1830,</p>
</text>
|