Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>De Potter nogthans weigerde en vertrok tot groot spijt zijner vrienden.</p>
<p>Dit vertrek, het sprekendste bewijs dat De Potter niet heerschzuchtig was bedroefde zijne vrienden, maar ontmoedigde de mannen niet waarbij André en Victor zich hadden aangesloten. Het waren allen werklieden en eenige kantoorbedienden, die door de lasten des levens genoeg wilskracht hadden verkregen om het hoofd aan politieke tegenslagen te bieden.</p>
<p>De toestand in de hoofdstad wat verbeterd zijnde, zoo had André eene plaats bekomen ; Victor echter was en bleef zonder bezigheid. Met veel liefde deelde zijn oudste broeder met hem alles wat hij had, doch dezen laatste stuitte het tegen de borst tot last aan zijn broeder te strekken. Ook brandde een hevig vuur in zijn hart; de Septemberdagen hadden hem in verrukking gebracht; het gewoel, de soms angstvolle, soms geestrijke, soms gelukkige toestanden van den strijd, bevielen aan zijne jonge, vurige natuur en hij besloot zich bij het Belgisch leger aan te sluiten, om op het slagveld zelve, zooals hij zeide, den koning van Holland te bevechten.</p>
<p>Victor sprak van zijn voornemen aan zijn broeder, die, denkende aan hunne moeder, het met schrik aanhoorde; hij bracht het ook in de vereeniging voor.</p>
<p>Na eenige woordenwisselingen werd het daar aangenomen; men vond het op het laatste zeer voordeelig voor de zaak die zij verdedigden, in het leger een getrouwen geestverwant te bezitten, die de vrienden op de hoogte der gebeurtenissen en van den gemoedstoestand der soldaten zou gehouden hebben.</p>
<p>Victor had met zooveel warmte en gevoel zijn besluit verdedigd, dat hij niet alleenlijk al de vrienden met hem deed</p>
<p>doen bewegen, en hij wilde niet datgene verliezen wat een nieuwe opstand onvermijdelijk voor gevolg moest hebben.</p>
</text>
|