Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>rechtgesprongen, toen er koortsachtig op de deur geklopt werd. Men deed open en op den drempel vertoonde zich Victor, met het oog naar zijnen broeder zoekende. Een kreet van verbazing en blijdschap ontsnapte aan aller borst, want allen hadden de onversaagdheid van dien jongeling in het gevecht bewonderd en veel geleden om zijne verdwijning.</p>
<p>Zoodra André hem had herkend was hij, ondanks de smart die zijne wonden hem veroorzaakte, vooruit gesprongen en in de armen zijns broeders gevallen.</p>
<p>Zij omarmden elkander met hartstocht, want was het niet de wederzijdsche terugvinding van gewaande verminkten, van broeders, aan welks redding beide reeds hadden getwijfeld?</p>
<p>Het was een aandoenlijk tooneel, die vurige omhelzing van gekwetste opstandelingen, en het bracht tranen in de oogen aller aanschouwers.</p>
<p>Na de eerste uitboezeming van vreugde, werden tien, twaalf handen te gelijk naar Victor uitgestrekt en hij moest die allen drukken alvorens iets te mogen zeggen. Tot zelfs de erg gekwetste, die op de stoelen lag uitgestrekt, had zoo veel hij kon het hoofd, de hand naar hem gekeerd, en aan die zonderlinge smartsponde werd door een warmen handdruk, een gevoeligen blik, een stil gepreveld en ontroerd uitgesproken woord : vriend, eene eeuwige vriendschap gesloten. De geschiedenis over het ontstaan der omwenteling werd uitgesteld en kost wat kost moest Victor met de zijne beginnen. Zoo wilden het de vrienden. Maar de broeders hadden eerst hunne- onrust totaal weg te nemen, en Victor begon slechts te vertellen, na aan zijn broeder te hebben verhaald, na van hem te hebben gehoord, hoe beide door nijpende onrust waren gekweld geweest, de eene door Victor's verdwijning, de andere door André's bloedend ten gronde storten.</p>
<p>Victor begon dus en verhaalde het voorgevallene met de</p>
</text>
|