Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>maar zich onder geven van zelfs, zonder verplettering, was "mogelijk, want dan ware het de strijd niet begonnen; en verslagen worden door verplettering, door bloedstorting was de klove tusschen de beide landen grooter en hunne scheiding vroeg of laat onvermijdelijk maken. Maar als de Belgen nu wilden overwinnen,en hunne eischen bevredigd zien, kon dit niet anders clan door de scheiding der beide landen geschieden en door het bestuur over hun land aan Belgen te geven.E n dat was het eenige,middel,omdat, waren al de afgevaardigden die het Zuiden naar de Landsvergadering zond nog in strijd met het gouvernement, zij toch de minderheid vormden en hunne eischen moesten zien verwerpen. Al hadden de drij â vier millioen Belgen het allen eens geweest om voldoening voor de grieven te hebben, langs wettelijken weg was triomf voor hun onmogelijk, omdat al de wettelijke machten in handen van het Noorden waren en de voornaamste wettelijke eisch tot het bestaan des rijks, de vereeniging der beide landen was, door welker vereeniging Belgie gestadig en noodlottiger wijze onder lag, omdat het Over geene politieke macht beschikte. De natuurlijke loop der zaken was dus : of Belgie zou van zelfs, uit eigen beweging, uit liefde voor de rust of afschuw voor den strijd, zwijgen of het moest in opstand komen. En de opstand is uitgebroken, omdat het de natuurlijkste der beide veronderstellingen is, daar een volk zich niet gewillig bukt als het meent recht te hebben en een gouvernement niet toegeeft aan klachten of smeekingen. Die bedreiging tegen de drukpers, de afzetting van verscheidene hooge beambten, het boven de Grondwet stellen des konings deden eindelijk het gedacht tot stand komen : Belgie en Holland meeten gescheiden worden. Dit was vroeger reeds bij De Potter ontstaan, maar thans vond de groote hoop, die altijd achteraan komt, het heel oatumrlijk en zelfs noodzakelijk.</p>
</text>
|