Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>moest om werkelijk koning te zijn, en daarom zeide het gezond verstand : er moeten reactionnaire voorrechten aan het koningschap verbonden worden of dit koningdom beteekent niets en een kandidaat zouden wij niet vinden. De bespreking over den Senaat leverde het duidelijkst bewijs dat ons hier bovenstaand oordeel juist is. De grondwets-commissie , door h et Voorloopig Gouvernement benoemd, stelde voor eenen Senaat in te stellen, wiens leden door den koning zouden benoemd worden. Eene hevige discussie had hierover plaats en dadelijk bleek het dat de meerderheid der Congresleden tegen het voorstel der commissie was. En natuurlijk, ware dit ontwerp Mngenomen, de burgerij leverde zich zelf in de handen van den koning en in die eener kliek aristokraten. Daarom geen Senaat door den koning benoemd, maar toch een Senaat om tot beteugeling van den voorwaarts willenden volksgeest te dienen, zooals zeer vele leden verklaarden. Bewijst dit niet hetgeen wij zeiden: onze burgerij wilde een koningdom voor het volk en eene republiek voor zich? En zou Belgie niet eene republiek voor haar worden zooals het werkelijk thans is wanneer zij, de burgerij, beschikte over de Kamers der vertegenwoordigers om de wetten te geven en over den Senaat °ln hare wetten en macht tegen eiken onvoorzienen aanval te behoeden? Voorzeker. Wie volgens ons in die discussie--gezien uit het standpunt waarop Belgie clan stond het redelijkst spraken, waren de heer De Gerlache, een volbloed reactionnair, en de heer naikein, een koningsgezinde. De eerste, zich tot hen richtende die tegen het Senaat waren, zeide : " Maar wat zult gij met den koning doen? iloe zal hij het tegen de volle volksvrijheid kunnen houden? Wat zal er gebeuren, indien de koning zich in tegenstrijdigheid met het volk bevinden zal?,, Aan de rede van den heer Raikem ontleenen wij het volgende : « Indien men maar ééne Kamer wil, zal ik mij als</p>
</text>
|