Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>Zij scheen aan eene koortsachtige smart ten prooi, weende dat zij schokte en dat de tranen van hare Wangen rollende op den bijbel botsten. Op eens door eene zekere gejaagdheid a angegrepen , vatte zij met beide handen het boek, bracht het aan de lippen, en kuste en herknste het met hartstocht. Dan eensklaps het boek latende vallen, liet zij het hoofd in beide handen zakken en riep op hartverscheurenden toon : Moeder, ach moeder, waarom ben ik niet met u gestorven, ik ook zal toch niet gelukkig zijn! ---- Margaretha, riep vader Willem, door die woorden pijnlijk aangedaan, op zacht verwijtenden tom. Margaretha, waarom aldus gesproken? Vergiffenis, vader Willem, vergiffenis, snikte het meisje, ik wilde u niet beleedigen ; gij waart steeds goed voor mij; maar toch, moeder.., ach, mijne moeder... En weder braken tranen hare stem af. De oude man was hevig aangedaan; allerhande herinneringen vlogen hem pijlsnel door den geest en trokken zijn gelaat min of meer samen, naarmate zij bitter of zacht waren. Er volgden eenige °ogenblikken van diepe en pijnlijke</p>
<p>En middelerwijl huilde de wind en werd het buiten donkerder en donkerder; het was bijna vreeselijk. De boomen in hun slingeren veroorzaakten een akelig gerucht; het breken Van ontelbare takken, het kraken eéner schuur, het onstuimig voortrollen van de wateren der beken over hunnè steenachtige bedden, het blaffen van een hond in de verte; dit'en meer andere geruchten verwekten sombere denkbeelden, die nog verhoogd werden door het meer en meer weifelend licht der maan, welke weldra gansch zou verdwijnen door de naderende wolkenmassa. En niet alleenlijk hoornen, honden en water bewogen zich te midden der duisternis, maar een arendsoog zou ook, nabij de kerk, eene dooreenwemelende maa boeren hebben ontdekt, die alweêr het huis in het veld in het oog hielden, en</p>
</text>
|