Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>strijdende en bekwame elementen bijeen te houden én tot den kamp gereed te maken. Paul, na een langen tijd in diepe gepeinzen verzonken te zijn geweest, zeide op eens luid tot zich zelven : Wat zijn zij wel van zin met die twee ongelukkige Hollanders? Is het eene schrikaanjaging, eene misdaad, of wel Wil men onze Vlaamsche boerenbevolking door dergelijke aanslagen op de Hollanders nog meer verbitteren en hun Opstand woester maken? De eene maal scheen pastoor De Wilde er eene kleinigheid van te maken, de andere maal was het alsof hij het vooruitzicht van iets wreeds had. Wat er ook van zij, ik moet zulks beletten. Stil blijven ware zelfs misdadig. En weder dacht hij na. De avond was geheel en gansch gevallen en buiten vermeerderde de duisternis. Paul aanstak eene olielamp, plaatste zich dan voor het venster en trachtte door den nacht heen te zien. Hij zag noch hoorde niets. Daar buiten was het alles doodstil; enkel de wind scheen te leven. Die stomme akelige duisternis, enkel nu en dan door het huilen van den wind afgebroken, deed hem sidderen. Een heimelijke schrik greep hem aan, en onwillekeurig zag hij rond zich, als vreesde hij, dat de vijanden, wiens tegenwoordigheid hij buiten vermoedde, hem gingen aangrijpen. —lk ben nogthans niet lafhartig, ik heb hoegenaamd niets te vreezen en toch ril ik, zeide hij tot zich zelven. Liever hoorde ik een woest, onmenschelijk geschreeuw, dan die Stilte voor mij te hebben en het vermoeden dat het hier rond mij wemelt van ongelukkigen, die waarschijnlijk iets rampzaligs beramen. Arme boeren, ging hij voort, wist gij wat ge deedt! Omwenteling! Volken- en broedermoord! Helaas! wat zal eruit voortspruiten, met zulke strijders en eene geestelijkheid als de onze?</p>
</text>
|