Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>kwam aan hare wanhopige ziel nog eene treurnis te meer brengen. En langzaam rolde de wagen over den hobbeligen weg, door zijn schokken de ongelukkige vrouwen bijna ziek blakende. Grietje nogthans vond eenige verzachting door de dichterlijkheid van haar gemoed; zij schiep er behagen in de boomen die den steenweg bezoomden, de huisjes en velden die er op Uitgaven, van tijd tot tijd eens te aanschouwen, want... Paul Was daar ook voorbij gereden, had die ook gezien en wie weet, had hij niet juist op de plaats waar zij zich nu bevonden, aan zijue moeder en aan haar gedacht?</p>
<p>Ja, ja, dat zal wel waar geweest zijn; dank aan dit huisje, dat eenige vergelijkenis had met datgene welke zij in de Roogstraat hadden bewoond,moest hij voorzeker aan moeder en aan zijne zuster van liefde hebben gedacht. En zij verdiepte zich in dit denkbeeld, dat tot balsem aan bare gefolterde ziel strekte. En telkens zij onder den invloed ervan was, aanzag zij lang, 6, zeer lang, die boomen, die velden , die huizen, welke ook door hem waren gezien en gegroet geworden. Het was voor haar alsof Paul tot elk dezer voorwerpen iets gezegd, iets toevertrouwd had, die zij later aan moeder el' Grietje moesten mededeelen, wanneer zij daar soms 'tochten voorbij trekken.</p>
<p>, En wanneer een of meer boomen, door een zacht windje °e\vogen, hunne takken naar Grietje als schenen over te 'lellen, stak zij werktuigelijk het hoofd wat dichter, als Tneende zij dat die boomen baar iets vertellen gingen van hem en zij luisteren moest. Dit denkbeeld had haar eenig genoegen geschonken, maar haar insgelijks op eens een pijnlij ken schreeuw ontrukt, eene geslotene wonde weer geopend.</p>
<p>Aan de huizen van den steen weg, aan een kerktoren, die In de verte zijne spits in het hemelruim verhief, had zij het</p>
</text>
|