Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>«liefde uit, waar haar hart vol van was? Deed zij niet, iedere maal zij zich aldus noemde, eene liefdeverklaring, waaraan alle minnenden zooveel behoeften hebben en zonder gevaar haar hartstocht te verraden, wat voor haar, met hare fijne ontwikkelde eerbaarheid, van het hoogste gewicht was? Wel zeker. Telkens zij zeide zuster van liefde » verstond zij : ik ben uwe zuster door mijne liefde, en zoo kon zij lucht geven aan haar kloppend gemoed zonder vrees voor ontdekking. En dan die fluisterende samenspraken, door de sluimering der zieke noodzakelijk gemaakt, verhoogden nog het verrukkelijke van hun bijeenzijn, omdat het iets natuurlijks bij minnaars is, te fluisteren en alleen te wezen. De betoovering door de liefde geschonken schuilt in alle geheimnissen.</p>
<p>En zoo was zij bij hem, sprak tot hem, openbaarde hem haar hart zonder te moeten vreezen, en genoot met volle teugen alle de genoegens van het samenzijn, terwijl in niets hare eer werd gekwetst, hare maagdelijkheid bezoedeld. Is het te verwonderen, dat alhoewel zij mevrouwVanAcken als eene moeder lief had, zij bijna heimelijk wenschte alle hare zorgen maar voor de helft te zien slagen, om langer dien toestand met Paul te kunnen rekken?</p>
<p>En dat egoïsme was liefde, want wat is de liefde anders dan het eigenbelang tot het uiterste gebracht? Beteekent liefde niet, alles wat zij of hij bezit : gedachten, beginselen, hart, glimlachen, streelingen, kussen, fortuin, toekomst, leven, alles aan mij, aan mij alleen? Alles aan de liefde geofferd, alles verwaarloosd, vergeten, verworpen om te denken aan, om te zijn bij hem of haar. Voor de minnende bezit de naenschheid maar één wezen : zij of hem, slechts voor één leven moet gezorgd worden : voor het hare of het zijne; en daar geliefden in hun geest maar één persoon uitmaken, zoo verdwijnen menschheid, maatschappij, vooruitgang, beschaving, alles voor het enkele « ons. »</p>
</text>
|