Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>gekwetsten gevaarlijk was voor hen, die met hart en ziel die menschlievende taak verrichtten? Zij leed nog te meer, omdat zij hare inwendige smart moest verbergen, ten einde hare liefde niet te verraden, wat zij thans, voor geen goed ter wereld, zou gewild hebben.</p>
<p>Door Paul's vertrekken was het in huis eenzaam, stil, bijna doodsch geworden; er was daar voor de moeder en de geliefde eene leemte gekomen, die zij onmogelijk aanvullen konden door te spreken over de afwezigen, door zich tot de minste episoden uit hun leven voor den geest te brengen, en meer andere middelen, die de beide vrouwen aanwendden, om zich zelven te doen gelooven, dat het vertrek van Paul niet een harde slag voor haar was.</p>
<p>De eerste brief werd met gretigheid verwacht, en eens aangekomen, eerder verslonden dan gelezen en verscheidene malen herlezen.</p>
<p>Paul was goed en gezond in het Scheldeleger ontvangen; van André wist hij nog niets, doch hij wanhoopte niet hem weldra te zullen zien, daar hij van verscheidene kanten had vernomen, dat er zich in de voorwacht van generaal Niellon een jong man, een vrijwilliger, bevond, die opperbest geleek aan het portret dat Paul van zijn broeder geschilderd had.</p>
<p>Ha, die brief maakte de beide vrouwen overgelukkig. Een tweede schrijven zou weldra volgen, bad Paul beloofd, en de brave jongen, zou voorzeker zijne moeder en « zijn Grietje 7, niet in onrust laten, zoo sprak mevrouw Van Acken.</p>
<p>Ja, weinige dagen nadien volgde een tweede brief. Paul had nog André niet gezien, maar nu wist hij zeker dat hij in het leger was, had hem reeds een bericht doen overhandigen en mocht zeggen dat hij hem ongetwijfeld met eenige dagen zien zou. Paul meldde nog dat de beslissende slag naderde, dat generaal Daine order ontvangen had de Hollanders aan te vallen, zich dan met het Scheldeleger te vereenigen om gezamentlijk de vijand te verslaan. De jonge priester beweende in roerende bewoordingen de</p>
</text>
|