Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>terug met het bericht, dat hij ijsde bij het gedacht b van te moeten bloed vergieten, dat hij zich op zijne rechten eriep en niet wilde onderhandelen met een volk, dat in oPstand en onder de wapens was. Als eerste voorwaarde der onderhandeling eischte hij de ontwapening en de onderwerping. Middelerwijl gingen de Hollandsche bladen voort met de uitroeiing der opstandelingen te vragen en maakte het gouvernement zich tot warstand gereed. De verbittering steeg ten top, men wilde vechten en de Hollandsche troepen de stad uitwerpen. De opstand breidde zich in het land uit. Brugge, Hoei, Verviers waren in rep en roer; te Namen, te Bergen en te Oormik vocht het volk tegen de troepen der bezetting en ontwapende hen op verscheidene plaatsen. Gent bleef altijd kalm. In Antwerpen schoten de burgers in het volk, dat den( opstand eischte. Leuven en Luik vochten niet alleenlijk met voordeel tegen de Hollanders, maar zenden Vrijwilligers en wapens naar Drussel. Van alle steden trokken vrijwilligers naar de hoofdstad, omdat men het bewustzijn had dat daar de beslissende Slag zou aangegaan werden. Te Luik was het volk weldra meester en stak de Luiksche vlag op het stadhuis. Met iederen °ogenblik kwam een nieuw feit de toestanden verwikkelen; 't was op stormpas dat de Nederlanden hunne ontbinding te gemoet liepen. De Belgische vertegenwoordigers kwamen bijeen en verklaarden dat zij zich niet naar de Generale-Staten zouden begeven. Dat besluit was door de vrees ingegeven. Niet naar Den Haag gaan was goed, wanneer men zich in Brussel of in de stad waarvan men de vertegenwoordiger was, aan het hoofd .er beweging plaatste en de vaan des opstands in de hoogte 'iet'. En om in het geval van IVlirabeau niet te komen, die</p>
</text>
|