Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>een hoop volks met geweld op Voortman toe, met het ongelukkig gevolg dat verscheidene mannen omver geworpen werden. Paul behoorde onder hun. Ondanks zijne wanhopige pogingen om zich recht te houden, stortte hij neder en verdween onder degenen die op hem gevallen waren. Op hetzelfde °ogenblik stieten mevrouw Van Acken en Grietje een snijdenden kreet uit. Aan het venster stonden zij daar, de moeder met den schrik op het aangezicht, de oogen gericht, de armen uitgestrekt naar de plaats waar haren zoon gevallen was, en Grietje, over gansch het lichaam' Wevende, de handen voor de oogen geslagen omdat haar Jeugdig hart en zacht gemoed ijsden bij dit voor haar zoo pijnlijk tooneel en bij het denken aan den dood des teérgeliefden. 0, het was een aandoenlijk schouwspel, deze twee vrouwen, door liefde bezield, dit tooneel van woestheid en haat te zien beheerschen. En middelerwijl wrong Paul zich pijnlijk doch vruchteloos onder dien levenden berg, de rechterarm naar Zijne moeder uitgestrekt. Dit ongeval, dat de ergste gevolgen na zich had kunnen slepen, eindigde weldra dank zij der krachtdadige tusschenkomst van eenige werklieden, die de gevallenen in het opstaan hielpen. Pas was dit geschied of daar sprong een buitengewoon sterke kerel op Voortman toe, vatte hem in zijne armen en ging er snel mede vooruit, roepende : Hij moet den boom van vrijheid kussen, de schurk! Bravo, brave! Ja, ja,!hij moet den boom van vrijheid kussen! Hangt er hem liever aan op! Neen, neen, bij moet hem kussen! Die en meer andere ,kreten waren antwoorden op die stoute daad en korte toespraak. Het bericht liep van mond tot mond : Voortman zou den boom van vrijheid kussen. En iedereen spoedde zich naar den boom, om getuige van het schouwspel te zijn, dat allen, men zag het aan de uitdrukking huns gelaats, zeer vermakelijk zouden vinden.</p>
</text>
|