Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>lieden werpen, toen Paul in het midden der menigte verscheen. Aanstonds schaarden de bevreesde boeren zich rond den jongen geestelijken, die zij dadelijk voor hun gewezen onderpastoor erkenden, hem met woorden en gebaren smeekende hun en den pastoor te redden.</p>
<p>De verschijning van dien jongen priester, het hoofd ontbloot en met loshangenden rok, maakte zulkdanigen indruk op de omstanders, dat zij een °ogenblik hun twist vergaten, om dit zacht wezen, door bezieling nog schooner geworden, te aanstaren.</p>
<p>Ten einde niemand den tijd te laten de aandacht van hem af te wenden, richtte Paul zich oogenblikkelijk naar den man die had gedreigd en zeide hem met vriendelijke, welluidende stem:</p>
<p>Mijn waardige man zoudt gij iemand wijlen slaan die zich niet verweren mag?</p>
<p>Neen, priester, antwoordde de aangesprokene, maar mag een geestelijke misbruik van zijn ambt en zijn kleed maken om het volk te beleedigen? Ik bid u, staak dien twist; onze stad werd reeds door zoovele onheilen geteisterd, wachten wij ons wel nog eene nieuwe te doen ontstaan! Wij zijn den twist niet begonnen. Ehwel vrienden, eindigt hem dan de eersten. Die en meer andere antwoorden van Paul misten hunne werking niet. Langzamerhand verkoelde de opgewondenheid der menigte en weinig oogenblikken nadien was de pastoor volkomen vrij. Paul die al het kwaad vergeten had dat de Pastoor hem had aangedaan en slechts aan diens redding dacht, verzocht hem in zijne woning te komen, omdat hij den terugkeer der volkswoede en voor het hevig karakter van den pastoor vreesde. De trappen opklimmende hoorden zij iemand snikken. Paul vloog naar de deur en zag Grietje voor zich, weenend als een kind, geknield aan de voeten van mevrouw Van Acken,</p>
</text>
|