Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>onderdrukt worden, opdat uw naam verheerlijkt zij, terwijl ik meende dat gij maar kunt gevierd en over ons tevreden ziin, wanneer alle menschen in vrede, in geluk en als broeders leven? Van waar dat verschil in opvatting over de behoeften van uw eeredienst? Gij hebt gesproken door het evangelie, zegt men ons, hoe kan het dan mogelijk zijn dat men verschilt in de manier om u te aanbidden en van het volgen uwer wetten? Moeten niet alle priester á het eens zijn in hunne denkbeelden tegenover u, zooals gij in persoon de eenheid van al de kennissen en wijsheid zijt? En wanneer er dan onverschil tusschen ons bestaat over de opvatting van uw eereclienst en onzer plichten en roeping, mag dan iemand beweren dat het uwe schuld was, dat gij niet klaar en helder Waart toen gij spraakt, of uw woord schrijven deed? Dat ware blasphemie</p>
<p>Het zijn dan wij ,de priesters ,die uw woord niet hebben begrepen en misdoen. Maar hoe komt het dan, "15 mijn God; dat Wij ons juist de manier uwer aanbidding en verheerlijking voorstellen volgens ons persoonlijk karakter? Geeft dat niet gelijk aan de ongeloovigen als zij beweren dat de menschen zelven hun god scheppen?</p>
<p>Mijne denkbeelden over u komen voort uit de zachtheid van mijn karakter; ik lijd bij het zien van lijden, mijn hart bloedt bij het denken aan smarten van anderen en instinkmatig wordt ik gedreven om dat lijden te stelpen. En het is daarom dat ik mij niet voorstellen kan dat gij behagen schept in de folteringen der menschen, wanneer die zelfs door den zege uwer kerk zijn gezolgd. Ik kan geen bloed mengen in mijn offer aan u en schrik bij het denkbeeld dat gij zoudt verheerlijkt worden door iemand die anderen ter dood doemde.</p>
<p>En even als ik geloof dat gij maar door liefde moogt gediend worden, omdat ik zacht van gemoed ben, zoo oordeelen andere priesters, dat geweld u ook behaagt omdat</p>
</text>
|