Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>is de vlaarnsche letterkunde feitelijk niet de weergave van het heele vlaamsch volk, zelfs een evenredige vertegenwoordiging er van blijft uitgesloten. Vooral in onzen tijd. Want ieder periode neemt tegenover het in-kunst-om-te-zetten leven, een eigen kijkpunt in; vandaar uit bespiedt en overschouwt zij de wereld om zich heen. De belangstelling van den modernen mensch is daarbij anders georiënteerd dan deze van den middeleeuwer. Men legde, in de handboeken der middeleeuwsche litteratuur-geschiedenis, al te zeer den nadruk op het begrip : de stand, te weinig op het begrip : levensbeschouwing. Niet de stand, maar het standpunt was hier beslissend. Dat een ridderlijke, mystieke en burgerlijke letterkunde voorhanden is, bewijst niet dat ieder stand zijn eigen kunst voortbracht, of alleen maar die kunst genoot, waarin zijn stand tot uiting kwam een dubbele onthoudbare stelling, beweerde terecht Pater van Mierlo (4) maar alleen, dat de middeleeuwsche schrijver over 't algemeen maatschappelijk ruim dacht en voelde, en dus een grooter aantal maatschappelijke elementen in zijn kunst opnam. Een houding vanzelf in de hand gewerkt door de vaste eenheid zijner levensbeschouwing, die in zich het rijkste betrekkingenkompleks besloot. Met de Renaissance verbrokkelde deze tot een individualisme, dat met allerlei maatschappelijke faktoren wenschte af te breken. Het gevolg daarvan liet niet lang op zich wachten : heele groepeeringen uit de maatschappij zijn niet eens meer vertegenwoordigd in de litteratuur van hun tijd. Wat deze aan diversiteit inboette, won zij doorgaans niet aan intensiteit. Ook met het oog op onze huidige letterkunde blijft eenzelfde opmerking van kracht. Een reden te meer tot juichen, waar in den koekoek-één-zang, plots een nieuw geluid doorbreekt. En dit was nu wel degelijk het geval met « Pallieter ».</p>
<p>Dadelijk was men er dan ook bij, om in « Pallieter » te ontdekken : den specifiek-vlaamschen mensch, die buitenmate</p>
</text>
|