Full text |
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
<p>Dat Verwey Potgieter als een, Gezelle niet onvervvant dichter, er bij te pas brengt, is ook in haar vaagheid want waarin bestaat eigenlijk litterair verwantschap ? een onkritische bewering. Wel moge hij, als biograaf van Potgieter, diens leven besluiten met de vraag : « waar is de europeesche dichter die de Romantiek zoo volledig en zoo eigenaardig heeft uitgesproken als hij ? », en meteen de beteekenis, én van de hollandsche romantiek, én van Potgieter schromelijk overschatten, zelfs zeetlend naast den zoo hoog opgetroonden Potgieter, zit Gezelle niet ter plaats die hem toekomt. De dichter van « Florence » verhoudt zich tot den vlaamschen Meester als de kunstenaar tot het genie! Guido Gezelle is een groot dichter; binnen het heele nederlandsche taalgebied, is, in den loop der laatste eeuw geen grooter verschenen. Ook de jongste historiograaf van « De Nieuwe Gids », die, hoe ook van een socialistisch standpunt uitgaand, daarom toch nergens den strengst-objektieven toon prijs geeft, houdt daar geen ander oordeel op na, waar hij beweert : « Guido Gezelle (is) de eenzame vlaamsche priesterzanger, voor onze oogen uitstijgend boven al zijn tijdgenoten en boven heel de beweging van 80 (De N. G. als geestelijk Brandpunt, '35, blz. 7) ». Het is toch uitgemaakt, dat het Potgieter (24) al te zeer mangelt o. m. aan kleur- en klankplastiek om, in één adem te kunnen vernoemd met Gezelle! Waar Verwey, anno 1915, in de reeds vermelde voordracht « Onderscheid en Overeenstemming », beweert : « Zoo was ook, bij » onze zuiderburen, Gezelle zonder twijfel een vlaamsch dichter, » maar dat niet in de eerste plaats. Zijn gedichten kwamen voort » uit germaansch natuurgevoel en het geloof van de katholieke » christenheid », is hij geen ander meening toegedaan. De uitspraak in « Leiding » is er een formeele verloochening van. Maar.., er is een boek noodig om Verwey's opstel, dat in</p>
</text>
|